Siedziba Rady Unii Eurpejskiej
Rada Unii Europejskiej
(Rada Ministrów)

Powstanie: Rada Unii Europejskiej (Rada Ministrów) powstała w 1958 roku na mocy Traktatu o EWG.

Skład:
W skład Rady wchodzą - po jednym z każdego państwa - przedstawiciele państw UE na szczeblu ministerialnym. Przewodniczącym Rady zostaje na sześć miesięcy członek rady reprezentujący kolejne państwo wg następującego porządku: Hiszpania, Włochy, Irlandia, Holandia, Luxemburg, Wielka Brytania, Austria, Niemcy, Finlandia, Portugalia, Francja, Szwecja, Belgia, Hiszpania, dania, Grecja. Skład rady zależy od przedmiotu obrad, obradują ministrowie: rolnictwa, komunikacja, spraw zagranicznych i inni. Rada ministrów spraw zagranicznych, która nazywana jest Radą ds. ogólnych, pełni rolę koordynatora pracy pozostałych rad.

Działalność Rady wspiera Komitet Stałych Przedstawicieli COREPER, który składa się ze stałych przedstawicieli państwa członkowskich w radzie ambasadorów. Powołuje on specjalne komitety lub grupy robocze.

Funkcja:
W chwili obecnej jest głównym organem decyzyjnym Wspólnot Europejskich. Jej zadaniem jest reprezentowanie interesów państw członkowskich na szczeblu Wspólnot oraz kształtowanie ich polityki we wszystkich dziedzinach.


Traktat o Wspólnotach Europejskich przewiduje 3 procedury głosowania w radzie Europejskiej:

  • zasada zwykłej większości głosów
  • zasada większości kwalifikowanej
  • zasada jednomyślności - dotyczy najbardziej wrażliwych obszarów decyzyjnych.

Organ ten, pomimo że realizuje zadania wynikające z Traktatu z Mastricht o Unii Europejskiej, nie jest organem Unii. Jest natomiast organem Wspólnot Europejskich, gdyż działa dla nich od 1967 roku jako instytucja wspólna.

Podstawą jej funkcjonowania jest Art.145 Traktatu Rzymskiego, w oparciu o który Rada koor-
dynuje ogólną politykę gospodarczą państw członkowskich i przekazuje Komisji kompetencje do wykonywania ustanowionych przez siebie przepisów prawnych (tzw. kompetencje delegowa-
ne). Często nazywa ją się Radą Ministrów, co jest o tyle wygodne, że pozwala na terminologi-
czne odróżnienie jej od Rady Europejskiej. Obecnie jej rola rośnie. Posiada uprawnienia do wy-
dawania wszelkich kategorii europejskich aktów prawnych i tym samym, jest głównym organem decyzyjnym Wspólnot Europejskich, ponoszącym pełną odpowiedzialność za ich funkcjonowa-
nie. Jej kompetencje prawotwórcze są posunięte tak daleko, że Rada Unii sama może decydo-
wać jaki konkretnie akt prawny powinien zostać wydany w przypadku, gdy nie określają tego jasno traktaty założycielskie.

Zawieranie umów międzynarodowych odbywa się również za sprawą Rady Unii. Tyle, że wyma-
ga się w tym zakresie współdziałania Komisji i Parlamentu Europejskiego.

Art.146 Traktatu rzymskiego powiada, że do Rady Unii wchodzi przedstawiciel szczebla mini-
sterialnego każdego państwa członkowskiego.Jej skład podstawowy stanowią ministrowie spraw zagranicznych państw członkowskich. Skład taki pozwala na podejmowanie przez Radę Unii de-
cyzji kreujących zobowiązania po stronie państw członkowskich. Natomiast uczestniczący w Ra-
dzie ministrowie poszczególnych resortów działają jedynie w ramach własnych kompetencji.

Radzie Unii Europejskiej przewodniczą kolejno państwa członkowskie. Kolejność wynika z art. 146 Traktatu Rzymskiego.